Een warm helend bad

Wat er gebeurt als je jezelf niet langer verlaat

Soms nodigt het leven je uit om stukken die je dacht te kennen opnieuw onder ogen te zien. Niet omdat je gefaald hebt. Wel omdat ze klaar zijn om op een diepere laag doorvoeld te worden.

De voorbije maanden kwam zo’n oud thema steeds opnieuw op mijn pad. Tot ik niet langer kon wegkijken. Ik ben er recht in gaan staan. Met alles wat dat in mij wakker maakte. Angst. Verdriet. Schaamte. Maar ook kracht, helderheid en waarheid.

Het was een intens en diepgaand helingsproces. Eén dat ik nooit alleen had kunnen dragen. De onvoorwaardelijke steun van mijn man, de bedding van mijn therapeut (ja, ook therapeuten hebben een therapeut nodig) en de nabijheid van een dierbare hartsvriend maakten het mogelijk om te blijven. Om niet te vluchten. Om te zakken.

Van trauma naar leven
Wat zich aandiende ging over oude pijn, over grensoverschrijding, over het moment waarop je jezelf verliest om te kunnen blijven bestaan. Door dit alles heen groeide iets anders. Steeds meer mezelf tonen. Ongefilterd. Ongecensureerd.

Met mijn angsten én mijn kracht. Met twijfel én zelfvertrouwen. Puur, naakt, kwetsbaar en tegelijk krachtig.

Mijn lijf sprak. Trillend. Schuddend. Loslatend wat te lang was vastgezet. Emoties die geen woorden hadden gekregen, mochten eindelijk bewegen. Tranen stroomden. Oude wonden gingen open. Niet om opnieuw pijn te doen, maar om ruimte te maken voor heling.

Van zwaarte naar ruimte
Ik voelde hoe ballast plaats maakte voor lichtheid. Hoe er ruimte ontstond voor mijn verlangens. Voor mijn grenzen. Voor een diep, belichaamd weten: ik ben genoeg.

Niet langer automatisch zeggen “het is oké”, terwijl het dat niet is. Maar durven voelen en benoemen: dit klopt niet voor mij. Grenzen trekken. Mijn sacred space bewaken. Zien hoe hardnekkig mijn please-patroon is, en toch bewust een andere keuze maken. Keer op keer. Met vallen en opstaan.

Liefde ontvangen zonder schuld
Wat me misschien nog het diepst raakte, was leren ontvangen. Liefde, zorg, nabijheid. Zonder meteen iets terug te moeten doen. Zonder het gevoel dat ik iets schuldig was. Ontdekken dat ook dát liefde is.

Mijn tranen werden geen uiting van zwakte, maar een warm bad van heling. Mijn lichaam werd gekoesterd. Mijn hart gevuld. Mijn ziel gevoed door een stille, dragende stroom van liefde.

En ja, het leven blijft bewegen
En ja, ik weet: dit is geen eindpunt. Het leven zal blijven uitdagen. Maar ik voel nu iets anders. Meer bedding. Meer draagkracht. Meer vertrouwen dat ik het aankan.

Dat is wat liefde doet
Liefde voor mezelf.
Liefde voor de mensen om mij heen.
Liefde voor het leven zelf.

Herken je iets in dit verhaal?
Misschien sta jij ook op een punt waarop het leven zacht, of minder zacht, aan je trekt. Waarin oude patronen zich blijven herhalen. Waarin je voelt: er klopt iets niet meer, maar ik weet nog niet hoe anders.

Weet dan dat je dit niet alleen hoeft te doen.

In mijn praktijk begeleid ik mensen die vastlopen in zichzelf, hun lichaam of hun relaties. Mensen die verlangen naar rust, helderheid en thuiskomen in wie ze werkelijk zijn.

Voel je welkom om:

• dit bericht te laten bezinken en te voelen wat het in jou raakt
• me een bericht te sturen als je wil aftoetsen of begeleiding iets voor je is
• een sessie te boeken als je voelt: ik ben klaar om te kijken, echt te kijken

Je hoeft het niet meteen te weten. Luisteren naar wat je lichaam je influistert is al een eerste stap.

En die stap kan genoeg zijn.