Gisteren had ik een sessie bij mijn therapeut. Er was veel om te behandelen, maar uiteindelijk ging het over één ding: het contact met mijn innerlijke kind, met de kleine Tuur. Dat contact was de laatste tijd wat verwaterd, ook al doe ik best wat innerlijk werk. Vanuit mijn volwassene contact maken met dat kind, het lukte me niet zo goed.
Gelukkig heb ik een fantastische therapeut die me daarin steunt.
Wat naar boven kwam, was pijn, gemis, een groot verlangen. Van die kleine jongen die vroeger op zolder werd opgesloten, toen hij iets fout had gedaan. Hij schreeuwde de longen uit zijn lijf.
Er kwam niemand.
Niemand om hem te troosten. Niemand om te zeggen: het is oké, je bent oké, je hebt niks verkeerd gedaan. Je bent goed zoals je bent. Er was gewoon niemand.
Tijdens de sessie merkte ik hoe ik heen en weer schoot tussen de volwassene en het kind. Even helemaal in mijn volwassen stuk. Dan weer helemaal in mijn kindstuk. Het kostte tijd om die twee samen te houden, om als volwassene ook die kleine jongen te kunnen dragen. Maar uiteindelijk lukte het.
Ik kon hem zien en horen. Ik zei hem: je hoeft niet meer te schreeuwen, ik hoor je ook als je het gewoon zegt, of zelfs fluistert. Ik hoor je. Ik zie je, ik voel je. En ik wil dit samen met je doen, je hoeft het niet meer alleen te doen. Ik ben er voor je.
Ik haalde hem van die zolder. Dat zware luik was toch niks voor kinderarmpjes. Ik zette mijn kracht als volwassene in, nam hem bij de hand, opende het luik, en we liepen samen de trap af. De vrije wereld in.
Want dat was zijn verlangen. Vrijheid. Ruimte. Zijn eigen beweging mogen volgen, zijn eigen stem mogen laten horen. Niet meer gesmoord worden, niet meer in een keurslijf gedwongen worden. Gewoon vrij zijn. Spelen. Genieten. Zijn wie hij is.
Een bijzondere ontmoeting: heel emotioneel, en tegelijk heel helend.
Wat ik ook merkte: dit kan ik van niemand anders verwachten. Niet van mijn ouders, niet van mijn partner, van niemand. Dit heb ik zelf te doen, vanuit liefde en mildheid, als de volwassene die de kleine jongen bij de hand neemt.
Bij een cliënt lukt me dat moeiteloos. Bij mezelf is het soms een uitdaging, en daarom heb ik zelf een therapeut nodig, ook na al die jaren.
Ik hou dit proces nu levendig. Vanaf nu maak ik dagelijks weer contact met de kleine Tuur, om hem te laten voelen dat er nu een volwassene is die te vertrouwen is en op wie hij kan rekenen.
Het is ook een mooie aanloop naar de Innerlijk Kind Intensive die ik binnenkort samen met Gerda geef, drie dagen deep dive in het innerlijk kindwerk.
Ken jij dat ook, een deel van jezelf dat vroeger schreeuwde en nooit gehoord werd? Je hoeft jouw innerlijk kind niet langer alleen te laten. Van 25 tot 27 september begeleiden Gerda en ik de Innerlijk Kind Intensive bij het Aumm Instituut, een driedaagse om dat contact met jouw innerlijke kind bij jezelf te herstellen.
En misschien herken je ook dit: dat je pas achteraf merkt dat je jezelf alweer even kwijt was, om de ander niet teleur te stellen. Op 31 oktober geven Gerda en ik de ervaringsdag Ontdek Je Ware Aard, in Bergen op Zoom. Daar onderzoeken we met lichaamsgerichte oefeningen en kleine opstellingen hoe je bij jezelf kan blijven terwijl er ook een ander is. Je bent welkom vanaf 10 uur, de dag kost 120 euro.
