Een zomer thuis
Terwijl de meeste mensen deze zomer op reis gingen, bleven mijn man en ik bewust thuis. We werkten gewoon door. Maar wat ik meemaakte was minstens zo’n grote reis, dan gewoon een innerlijke. Een diepe beweging, op meerdere lagen tegelijk.
Het begon met opruimen. Mijn mailbox, mijn Google Drive, mijn administratie, mijn praktijkruimte. Praktisch opruimen, laag per laag, kast per kast. Maar al snel voelde ik dat het over iets anders ging. Over ballast die ik al jaren meesleep, en die ik stilaan wil teruggeven. Het echte werk zat niet in die mappen. Het zat in mezelf.
Levend verlies
Ik heb al een tijd geen contact meer met een hele goede vriend. Hij was de getuige op mijn huwelijk. Ik heb hem meermaals geschreven. Er komt niets terug…
En dat doet pijn.
Verdriet. Gemis. Een soort rouw om iemand die nog leeft. Levend verlies, noem ik het.
Bunker of open hart
Ik kan hier op twee manieren mee omgaan. Mijn hart op slot zetten en er een bunker van maken, zodat ik de pijn niet meer voel. Maar dan voel ik ook zijn plek in mijn leven niet meer. Of mijn hart open houden, met alles wat daarbij hoort: de liefde voelen die er nog is voor hem, het verdriet dat erbij hoort, ook al is er niets meer om aan vast te houden.
Ik kies voor het open hart. Ook al voelt dat soms overweldigend. Ook al voelt het soms heel eenzaam, zelfs met mijn man aan mijn zijde, die me in dit hele proces enorm steunt. Een oud verhaal in mij zegt dan: “Je doet het toch alleen, je hebt niemand nodig”. Dat verhaal klopt niet, en dat weet ik ondertussen ook wel. Maar het loslaten ervan gebeurt met vallen en opstaan, niet in één keer.
Mocht hij ooit terug contact zoeken, ontvang ik hem met open handen. Tot dan blijft hij welkom in mijn hart, ook al is hij er niet.
Ook mijn ouders, een time-out uit liefde
Diezelfde periode zag ik ook helder dat ik nog iets te doen had naar mijn ouders toe.
Ik herkende een familiedynamiek die me niet voedt, niet heelt. Integendeel. Een dynamiek die me klein houdt, waarin ik niet in mijn kracht durf staan en mijn kwetsbaarheid niet durf tonen. Waarin dingen onder tafel worden geveegd in plaats van besproken.
Ik koos ervoor om mijn vader te videobellen. Bewust.
Hij gaf de telefoon meteen door aan mijn moeder, die de rest van het gesprek in beeld bleef. Mijn vader bleef weg van het scherm. De hele tijd.
Een afwezige vader. Een moeder die het gesprek claimt. Precies het patroon dat ik al heel mijn leven voel, nu ook zichtbaar, letterlijk in beeld.
Mijn moeder was bezorgd. Ze vroeg zich af of ze iets fout hadden gedaan, of het wel goed met me ging.
Mijn vader zei niets tijdens dat gesprek zelf. Maar nadien stuurde hij een mail. Dat hij en mama van me houden. Dat ik op hen kan rekenen. Zijn manier om me toch te steunen, onzichtbaar.
Precies die dynamiek herkende ik al langer. Een dynamiek die me klein houdt, waarin ik niet in mijn kracht durf staan en mijn kwetsbaarheid niet durf tonen. Waarin dingen liever via een omweg komen dan rechtstreeks.
Daar wil ik bewust uit stappen. Geen definitieve breuk, wel een time-out. Even geen contact, vanuit liefde, wetende dat het echte contact nadien voedender kan worden dan het nu is.
Niet weten, en toch vertrouwen
Ik weet niet hoe de komende tijd gaat evolueren. En dat is oké. Het proces mag proces zijn. Ik hoef het niet te sturen. Het leven en het universum wijzen me de weg wel, stap voor stap.
Thuis, ons klein paradijsje
Wat me draagt in dit alles is mijn thuis. Ik geniet enorm van mijn relatie met mijn man. Een liefdevolle, voedende relatie. We wonen op een prachtige plek, ons klein paradijsje, met een tuin die steeds mooier wordt. Een plek waar ik tot rust kom. Een plek waar ik dingen in de wereld kan zetten.
We werken allebei met mensen, hij als verpleger, ik als therapeut. En steeds meer voel ik dat deze plek gemaakt is om te delen. Een plek om mensen de rust en de ruimte te geven die ze soms nodig hebben in de drukte van het leven.
Een netwerk van liefde
Via More Human, waar ik al een tijd bij betrokken ben, voel ik het verlangen om nog meer te tonen, en niet alleen te groeien maar in beweging te komen. Ik wil een rimpeleffect creëren in deze wereld, wat ik nu al op kleine schaal doe, en wat verder mag groeien.
Ook dat doe ik niet alleen. Zoals ik met mijn man een team vorm, vorm ik dat ook met de More Human-mensen. Een netwerk van liefde, waarin kwetsbaarheid en een open hart de drijvende kracht zijn.
Ik weet niet altijd wat ik doe. Ik experimenteer, loop soms met mijn hoofd tegen een muur, en sta dan weer recht. Die doorzetting is nodig, want de wereld staat letterlijk en figuurlijk in brand. Voor mij kan dat alleen maar keren vanuit liefde, vanuit daadkracht, en vanuit een houding waarin we de natuur niet als object zien maar als subject. Waarin ecologie boven economie komt te staan.
Telkens als ik dat uitspreek, begin ik te hoesten. Dat is voor mij een teken dat ik mijn waarheid aan het spreken ben, een stem die in mijn familiesysteem vaak werd gesmoord.
Ik droom niet voor mijn eigen kinderen, want die heb ik niet, maar wel voor de generaties na ons. Voor de aarde, voor de natuur, voor de liefde als universele kracht.
Herken jij dat, die knoop tussen je hart dat open wil blijven en het oude verhaal dat zegt dat je het alleen moet doen? Je hoeft dit niet alleen te doen.
Merk je dat er in je eigen familie nog iets vastzit, iets wat blijft doorwerken ook al is het jaren geleden? Een family constellation laat vaak sneller zien wat er onder een patroon zit dan jaren erover praten. Wil je eens voelen of dat iets voor jou is, plan dan een free consultation van 20 minuten. Daar bekijken we samen, zonder verplichting, wat bij jou past.
